Topwijf

Laatst zat ik in de trein. De trein stond nog even op het perron en de deuren waren open. In de deuropening stond een volkse vrouw te schreeuwen tegen een jongen op het perron: 'Je ken toch naar huis! Nie zo zeike, ga naar huis, man!' Ik ergerde me aan dit 'viswijf' met haar luide stem en lompe manier van doen. Moesten wij allemaal 'meegenieten' met een ruzie tussen moeder en zoon?

Even later zat de vrouw een paar stoelen verderop met haar reisgezelschap te praten. De jongen was achtergebleven op het perron. Ik hoorde haar vertellen wat er had plaatsgevonden. Wat bleek de werkelijkheid anders te liggen dan ik dacht. Ze vertelde dat die jongen voor zij in de trein stapte naar haar toe was gekomen met een zielig verhaal. Hij had haar om een tientje gevraagd. Hij had zijn portemonnee verloren en kon niet thuiskomen. Ze had hem geen tientje gegeven, maar een meereiskaartje waarmee hij gratis met de trein kon. Toen ze in de trein wilde stappen hoorde ze hem tegen een tienermeisje zeggen: '... daarom kan ik nu niet naar huis reizen. Ik heb maar een tientje nodig, daarmee red ik het tot thuis.' Het meisje had haar portemonnee al tevoorschijn gehaald toen de vrouw bedacht dat ze haar tegen deze jongen moest beschermen. Hence, de mopperpartij.

Wat een topwijf: eerst een jongen in nood helpen en een paar minuten later een meisje behoeden voor een oplichter. Wat had zij het station in een kwartiertje opgefleurd! Ik bleef wel een beetje met die jongen in mijn maag zitten. Wat was er met hem aan de hand dat hij de een na de ander voorloog voor geld?

Kleur van m'n kerel

Dit kleurrijke cadeautje kreeg ik vandaag van Henk! Hij had gezien dat de tulpen op tafel uitgebloeid waren... Hij weet me nog steeds te verbazen.

Who's on fire?

Als er één groep is die mijn leven kleurrijk maakt, is het wel het zooitje studenten dat ik lesgeef. Op mijn school, Cibap Vakschool, zit een bonte mix van creatievelingen. Met hun eigenzinnige gedachten komen ze geregeld verrassend uit de hoek.

Dinsdag gaf ik een klas Nederlands en Projectbegeleiding, maar ze kenden mij alleen als docent Engels. Ze vroegen zich af of ik dan wel Ruth-op-z'n-Engels heette of dat ik gewoon een Hollandse Ruth was. Een van de studenten oefende de Engelse uitspraak. Pff, die th-klank is wel echt a pain in the ... Hij maakte er ongeveer Ruff van. Zijn buurman: 'Ze heet RuTH, niet RooF!' Waarop hij in zingen uitbarstte: 'Ruth, the Ruth, the Ruth is on fire!'

Best een goed imago als docent: Don't mess with her, 'cause that girl is on fire!

Zomaar een briefje voor zomaar iemand

Rachel van de Pol is een dame met lef. Op ikreddewereld.nl neemt ze je mee op een kleurrijke reis vol goede daden. In 2014 heeft ze elke dag, stiekem, zonder er iets voor terug te vragen, een goede daad verricht. Thumbs up! Of het nog altruïstisch is als je je goede daden etaleert op je eigen website? Hey zwartkijker, zet je roze bril eens op!

Ik las over Rachels experiment in de Volkskrant en mijn wangen kleurden rood van enthousiasme. Wat een heerlijk idee! En wat leuk om ook eens te proberen. Altruïstisch? Niet per se. Kleurrijk? Oordeel zelf. Hierbij, voor al mijn hardwerkende collega's in de stiltewerkruimte!

Iedereen kleurt

Of je nou een zwartgallig type, een grijze muis of een pink lady bent: iedereen geeft kleur aan de wereld. Een SP'er maakt de wereld een beetje roder, terwijl een Groenlinkser kiest voor duurzaam groen. Een hulpverlener probeert donkere dagen te verlichten en een baby zorgt voor een roze wolk.

Wat je ook doet en wie je ook bent: de wereld verandert door jou. Deze gedachtegang boorde bij mij een ambitie aan: ik wil de wereld mooier kleuren! Door anekdotes over toffe mensen online te zetten, maar ook gewoon, door mezelf te zijn. Of beter: door de beste versie van mezelf vaker te tonen. Die beste versie van mezelf is gezellig, liefdevol en creatief. De slechtste versie van mezelf (ongeduldig, prikkelbaar, negatief) probeer ik te bewaren voor als de wereld té rooskleurig wordt.

Oké, dat is natuurlijk a mission impossible, maar van zoveel zwartkijkerij is de wereld nog nooit beter geworden!