Laatst zat ik in de trein. De trein stond nog even op het perron en de deuren waren open. In de deuropening stond een volkse vrouw te schreeuwen tegen een jongen op het perron: 'Je ken toch naar huis! Nie zo zeike, ga naar huis, man!' Ik ergerde me aan dit 'viswijf' met haar luide stem en lompe manier van doen. Moesten wij allemaal 'meegenieten' met een ruzie tussen moeder en zoon?
Even later zat de vrouw een paar stoelen verderop met haar reisgezelschap te praten. De jongen was achtergebleven op het perron. Ik hoorde haar vertellen wat er had plaatsgevonden. Wat bleek de werkelijkheid anders te liggen dan ik dacht. Ze vertelde dat die jongen voor zij in de trein stapte naar haar toe was gekomen met een zielig verhaal. Hij had haar om een tientje gevraagd. Hij had zijn portemonnee verloren en kon niet thuiskomen. Ze had hem geen tientje gegeven, maar een meereiskaartje waarmee hij gratis met de trein kon. Toen ze in de trein wilde stappen hoorde ze hem tegen een tienermeisje zeggen: '... daarom kan ik nu niet naar huis reizen. Ik heb maar een tientje nodig, daarmee red ik het tot thuis.' Het meisje had haar portemonnee al tevoorschijn gehaald toen de vrouw bedacht dat ze haar tegen deze jongen moest beschermen. Hence, de mopperpartij.
Wat een topwijf: eerst een jongen in nood helpen en een paar minuten later een meisje behoeden voor een oplichter. Wat had zij het station in een kwartiertje opgefleurd! Ik bleef wel een beetje met die jongen in mijn maag zitten. Wat was er met hem aan de hand dat hij de een na de ander voorloog voor geld?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten